possessive pronoun

💡 The possessive pronoun always jarred with the spirit of civ-mil rectitude, even before it became evident how literally Trump interpreted it.

ضمیر ملکی همیشه با روحیه‌ی درستکاری مدنی-نظامی در تضاد بود، حتی پیش از آنکه مشخص شود ترامپ چقدر تحت‌اللفظی آن را تفسیر کرده است.

💡 The “being” in “being with my students” is a gerund and gets the possessive pronoun “my.”

کلمه «being» در جمله «being with my students» مصدر است و ضمیر ملکی «my» به آن اضافه می‌شود.

💡 First, Mr. Loeb introduced “Our Colonel Stafford Warren” — his use of the possessive pronoun evoking a sense of trust — as the bomb project’s “Chief Medical Officer.”

ابتدا، آقای لوب «سرهنگ استافورد وارن ما» - استفاده او از ضمیر ملکی که حس اعتماد را برمی‌انگیزد - را به عنوان «مدیر ارشد پزشکی» پروژه بمب معرفی کرد.

💡 A possessive pronoun stands alone—“mine,” “yours”—doing a noun’s job with economy.

یک ضمیر ملکی به تنهایی - «مال من»، «مال تو» - به کار می‌رود و وظیفه اسم را با ایجاز انجام می‌دهد.

💡 Choosing the right possessive pronoun in formal writing keeps tone precise and fair.

انتخاب ضمیر ملکی مناسب در نوشتار رسمی، لحن را دقیق و منصفانه نگه می‌دارد.

💡 Teachers contrast a possessive pronoun with a determiner to curb apostrophe chaos.

معلمان برای جلوگیری از هرج و مرج آپاستروف، ضمیر ملکی را در مقابل یک حرف تعریف قرار می‌دهند.