objective case

💡 “I’m not sure I’m following. And it’s ‘The Board and I.’ Me is objective case.”

«مطمئن نیستم که دارم دنبال می‌کنم. و این «هیئت مدیره و من» است. من یک مورد عینی هستم.»

💡 Grammar guides explain how the objective case appears after prepositions, though usage varies across dialects.

راهنماهای دستور زبان توضیح می‌دهند که چگونه حالت مفعولی بعد از حروف اضافه ظاهر می‌شود، اگرچه کاربرد آن در گویش‌های مختلف متفاوت است.

💡 Editors sometimes restore the objective case in formal prose, especially within legal filings and ceremonial language.

ویراستاران گاهی اوقات در نثر رسمی، به ویژه در پرونده‌های حقوقی و زبان تشریفاتی، مورد عینی را بازیابی می‌کنند.

💡 In “whom did you see,” the pronoun takes the objective case, despite many speakers favoring informal forms.

در جمله‌ی «who did you see»، ضمیر مفعولی به خود می‌گیرد، با وجود اینکه بسیاری از گویندگان شکل‌های غیررسمی را ترجیح می‌دهند.

💡 When you put the sentence back together, you use “who” if the pronoun was in the nominative case and “whom” if it was in the objective case.

وقتی جمله را دوباره سرهم می‌کنید، اگر ضمیر در حالت فاعلی بود از «who» و اگر در حالت مفعولی بود از «whom» استفاده می‌کنید.

💡 “It’s extremely hard to make an objective case that this is warranted,” said Obstfeld, now an economics professor at the University of California-Berkeley.

ابستفلد، که اکنون استاد اقتصاد دانشگاه کالیفرنیا-برکلی است، گفت: «ارائه یک دلیل عینی مبنی بر موجه بودن این امر بسیار دشوار است.»