marsh mallow

💡 The oldest ingredient in the s'more’s holy trinity is the marshmallow, a sweet that gets its name from a plant called, appropriately enough, the marsh mallow.

قدیمی‌ترین ماده‌ی تشکیل‌دهنده‌ی تثلیث مقدس اسمور، مارشمالو است، شیرینی‌ای که نام خود را از گیاهی به نام، که به درستی، مارشمالو نامیده می‌شود، گرفته است.

💡 Herbalists brew marsh mallow roots into soothing teas, while chefs experiment with its gentle, almost floral earthiness.

گیاه‌شناسان ریشه‌های گل ختمی را در چای‌های آرامش‌بخش دم می‌کنند، در حالی که سرآشپزها با طعم ملایم و تقریباً گلی آن آزمایش می‌کنند.

💡 The setting agent As the name suggests, the first marshmallows were set with the mucilaginous root of the marsh mallow plant, which McGee describes as “the weedy relative of the hollyhock”.

همانطور که از نامش پیداست، اولین مارشمالوها با ریشه لعاب‌دار گیاه مارشمالو درست می‌شدند که مک‌گی آن را «خویشاوند علفی ختمی» توصیف می‌کند.

💡 In ancient days, people dug marsh mallows — bushes that grow near swamps and rivers, including the Potomac — out of the ground as an edible vegetable, and they boiled the roots into a syrup.

در روزگاران قدیم، مردم گل ختمی باتلاقی - بوته‌هایی که در نزدیکی باتلاق‌ها و رودخانه‌ها، از جمله رودخانه پوتوماک، رشد می‌کنند - را به عنوان یک سبزی خوراکی از زمین بیرون می‌آوردند و ریشه‌ها را می‌جوشاندند تا شربت درست کنند.

💡 We photographed marsh mallow buzzing with bees, its soft blooms generous among brackish ditches.

ما از گل ختمی مردابی که پر از زنبور بود و شکوفه‌های نرمش در میان جویبارهای لب‌شور فراوان بودند، عکس گرفتیم.

💡 Nettles, marsh mallows, and every weed that was not immediately hurtful, were eagerly sought after and devoured by the famished people.

گزنه، گل ختمی و هر علف هرزی که در همان ابتدا مضر نبود، مشتاقانه توسط مردم قحطی‌زده جستجو و بلعیده می‌شد.