love-in-idleness

💡 It’s ”a little western flower, / Before milk-white, now purple with love’s wound, / And maidens call it love-in-idleness,” he explains.

او توضیح می‌دهد: «این یک گل کوچک غربی است، / که قبلاً به سفیدی شیر بود، حالا از زخم عشق بنفش شده، / و دوشیزگان آن را عشق در بطالت می‌نامند.»

💡 The lines on “The Flower” were the result of an investigation of the “love-in-idleness” growing on a wall in the Farringford garden.

سطرهای «گل» نتیجه‌ی تحقیقی درباره‌ی «عشق در بطالت» بود که روی دیواری در باغ فارینگفورد رشد می‌کرد.

💡 Gardeners know love in idleness as a pansy that smiles through cold snaps and drama.

باغبانان عشق در بیکاری را همچون بنفشه‌ای می‌دانند که از میان سرما و هیاهو لبخند می‌زند.

💡 But during the day which followed Geoffrey's conscience awoke and reproached him for this love-in-idleness, and as the evening of that day drew near his higher self conquered.

اما در طول روز بعد، وجدان جفری بیدار شد و او را به خاطر این عشق به تنبلی سرزنش کرد، و با نزدیک شدن به غروب آن روز، خودِ برترش مغلوب شد.

💡 The potion named love in idleness complicates the forest until apologies arrive with sunrise.

معجونی به نام عشق در بیکاری، جنگل را پیچیده می‌کند تا اینکه با طلوع خورشید، عذرخواهی‌ها از راه می‌رسند.

💡 Shakespeare’s love in idleness becomes a plot device that warns against magical shortcuts to consent.

عشق شکسپیر در بطالت به ابزاری برای طرح داستان تبدیل می‌شود که او را از میانبرهای جادویی برای رسیدن به رضایت برحذر می‌دارد.