Lobengula

💡 The exhibit on Lobengula juxtaposed royal regalia with letters signed under pressure, complicating simple narratives about conquest.

نمایشگاه لوبنگولا، نشان‌های سلطنتی را در کنار نامه‌هایی که تحت فشار امضا شده بودند، قرار داد و روایت‌های ساده درباره فتح را پیچیده کرد.

💡 Why does Lobengula, when finding fault with his regiments, appear a great commander?

چرا لوبنگولا، وقتی از هنگ‌هایش ایراد می‌گیرد، فرمانده‌ی بزرگی به نظر می‌رسد؟

💡 It may be remembered that the ill-fated Lobengula refused to have his portrait taken because he believed that by means of the image of himself he could be magically infected with a dread disease.

شاید به یاد داشته باشید که لوبنگولای نگون بخت از گرفتن پرتره‌اش خودداری کرد، زیرا معتقد بود که از طریق تصویر خودش می‌تواند به طرز جادویی به یک بیماری وحشتناک مبتلا شود.

💡 A biography of Lobengula invited readers to consider sovereignty beyond maps drawn in distant capitals.

زندگینامه‌ای از لوبنگولا خوانندگان را دعوت می‌کرد تا حاکمیت را فراتر از نقشه‌های ترسیم‌شده در پایتخت‌های دوردست در نظر بگیرند.

💡 Historians debate treaties presented to Lobengula, unraveling motives hidden in translation and timing.

مورخان در مورد معاهدات ارائه شده به لوبنگولا بحث می‌کنند و انگیزه‌های پنهان در ترجمه و زمان‌بندی را آشکار می‌کنند.

💡 Cut is poor Lobengula's comb, 'Tis said that all roads lead to Rome.

شانه‌ی لوبنگولای بیچاره بریده شده است، می‌گویند همه راه‌ها به رم ختم می‌شود.