Jim Crow

💡 The museum’s exhibit on Jim Crow confronted visitors with bus seats, ballot tests, and stories that transform abstractions into lived realities.

نمایشگاه موزه در مورد قوانین جیم کرو، بازدیدکنندگان را با صندلی‌های اتوبوس، برگه‌های رأی و داستان‌هایی روبرو کرد که انتزاعات را به واقعیت‌های زنده تبدیل می‌کنند.

💡 Teachers approached Jim Crow by centering human voices, not just court cases, to foster empathy and historical literacy.

معلمان با تمرکز بر صداهای انسانی، نه فقط پرونده‌های دادگاهی، به قوانین جیم کرو نزدیک شدند تا همدلی و سواد تاریخی را تقویت کنند.

💡 A documentary traced resistance to Jim Crow, highlighting organizers whose persistence reshaped institutions.

یک مستند، مقاومت در برابر جیم کرو را ردیابی کرد و سازمان‌دهندگانی را برجسته کرد که پایداری‌شان نهادها را تغییر شکل داد.

💡 In North Carolina, as in other Southern states, newspapers in the Jim Crow era often egregiously exaggerated stories about Black criminality.

در کارولینای شمالی، مانند سایر ایالت‌های جنوبی، روزنامه‌ها در دوران جیم کرو اغلب داستان‌های اغراق‌آمیزی درباره جرم و جنایت سیاه‌پوستان منتشر می‌کردند.

💡 The National Park Service was founded in 1916, a time when Jim Crow laws were in place, which also applied to outdoor spaces.

سازمان پارک‌های ملی در سال ۱۹۱۶ تأسیس شد، زمانی که قوانین جیم کرو برقرار بود و این قوانین شامل فضاهای باز نیز می‌شد.

💡 Jim Crow infested all parts of Prince Powe’s life when he was growing up in Mobile, Ala., in the 1950s — even the realm of God.

جیم کرو تمام جنبه‌های زندگی پرینس پو، دوران کودکی‌اش در موبایل، آلاباما، در دهه ۱۹۵۰ - حتی قلمرو خدا - را فرا گرفته بود.