Hegelian

💡 A professor at Columbian College, which became George Washington University, he wrote several books on Hegelian idealistic philosophy during his residence.

او استاد کالج کلمبیان، که بعدها به دانشگاه جورج واشنگتن تبدیل شد، بود و در طول اقامتش چندین کتاب در مورد فلسفه ایده‌آلیستی هگل نوشت.

💡 The consultant’s Hegelian framing encouraged teams to treat internal conflicts as productive, documenting tensions openly before synthesizing policies everyone could defend later.

چارچوب هگلی مشاور، تیم‌ها را تشویق می‌کرد تا با درگیری‌های داخلی به عنوان امری سازنده برخورد کنند و تنش‌ها را آشکارا ثبت کنند، پیش از آنکه سیاست‌هایی را تدوین کنند که همه بتوانند بعداً از آنها دفاع کنند.

💡 A Hegelian reads history as reason learning its limits, which sounds grand until budget committees demand buses, not metaphysics today.

یک هگلی تاریخ را به عنوان عقلی می‌خواند که محدودیت‌هایش را می‌آموزد، که تا زمانی که کمیته‌های بودجه اتوبوس‌ها را مطالبه نکنند، عالی به نظر می‌رسد، نه متافیزیک امروز.

💡 Whether or not you buy the Hegelian theory of tragedy, it’s indisputable that the ancient tragedians were drawn to dramatic situations that didn’t have obvious solutions.

چه نظریه هگلی تراژدی را بپذیرید و چه نپذیرید، شکی نیست که تراژدی‌نویسان باستان به موقعیت‌های دراماتیکی جذب می‌شدند که راه‌حل‌های واضحی نداشتند.

💡 Barack Obama sounded distinctly Hegelian when he preached: “There is not a liberal America and a conservative America — there is the United States of America.”

باراک اوباما وقتی موعظه می‌کرد، آشکارا هگلی به نظر می‌رسید: «آمریکای لیبرال و آمریکای محافظه‌کار وجود ندارد - ایالات متحده آمریکا وجود دارد.»

💡 The poet borrowed Hegelian cadences to describe breakups, tracing thesis, antithesis, and synthesis through text messages and mutually blocked playlists.

شاعر برای توصیف جدایی‌ها از ریتم‌های هگلی بهره برد و تز، آنتی‌تز و سنتز را از طریق پیامک‌ها و لیست‌های پخش مسدود شده‌ی متقابل دنبال کرد.