general paralysis

💡 The museum’s exhibit on general paralysis balanced grim outcomes with milestones in diagnostics and public health.

نمایشگاه موزه در مورد فلج عمومی، نتایج ناگوار را با نقاط عطفی در تشخیص و سلامت عمومی متعادل کرد.

💡 Early psychiatrists misdiagnosed general paralysis, later linked to untreated infection; the history cautions against certainty without evidence.

روانپزشکان اولیه فلج عمومی را اشتباه تشخیص دادند، که بعداً به عفونت درمان نشده نسبت داده شد؛ تاریخچه در مورد قطعیت بدون شواهد هشدار می‌دهد.

💡 Termed general paralysis of the insane, it was widely supposed by early practitioners to be caused by bad heredity, ‘weak character’ or moral turpitude.

این بیماری که فلج عمومی دیوانگان نامیده می‌شد، توسط پزشکان اولیه به طور گسترده ناشی از وراثت بد، «شخصیت ضعیف» یا فساد اخلاقی تلقی می‌شد.

💡 Literature once invoked general paralysis metaphorically, a cultural snapshot of fear surrounding inexplicable decline.

ادبیات زمانی به صورت استعاری به فلج عمومی اشاره می‌کرد، تصویری فرهنگی از ترس پیرامون زوال غیرقابل توضیح.

💡 Meanwhile, the discovery that general paralysis was a symptom of a sexually transmitted disease galvanized subsequent generations of psychiatrists.

در همین حال، کشف این که فلج عمومی نشانه‌ی یک بیماری مقاربتی است، نسل‌های بعدی روانپزشکان را به فکر فرو برد.

💡 Bazar, for example, cites the symptoms of late stage syphilis, or what was then understood as “general paralysis of the insane.”

برای مثال، بازار علائم سیفلیس در مراحل پایانی یا چیزی که در آن زمان به عنوان «فلج عمومی دیوانگان» شناخته می‌شد را ذکر می‌کند.