Asmodeus

💡 The snake hypnotism is a great use of the central animal-fantasy conceit, and the fact that Asmodeus isn’t the primary villain makes the encounter that much more unsettling.

هیپنوتیزم مار، استفاده‌ی بسیار خوبی از استعاره‌ی اصلی فانتزی حیوانات است، و این واقعیت که آسمودئوس شخصیت شرور اصلی نیست، مواجهه با او را بسیار نگران‌کننده‌تر می‌کند.

💡 And yet, here I was, offering them up to the avowed enemy of all humankind throughout millennia: Satan, Beelzebub, Mephistopheles, Lucifer, Asmodeus, Al-Shaitan — the Devil.

و با این حال، من اینجا بودم و آنها را به دشمنان قسم خورده تمام بشریت در طول هزاره‌ها تقدیم می‌کردم: شیطان، بعلزبول، مفیستوفلس، لوسیفر، آسمودئوس، الشیطان - ابلیس.

💡 “The serpent stared at us. It kept on saying, ‘Asmodeus, Asmodeus’.”

«مار به ما خیره شده بود. مدام می‌گفت: «آسمودئوس، آسمودئوس».»

💡 The exhibit traced Asmodeus across texts and paintings, reminding visitors how demons mirror human anxieties more than monstrous biology.

این نمایشگاه، ردپای آسمودئوس را در متون و نقاشی‌ها دنبال کرد و به بازدیدکنندگان یادآوری کرد که چگونه شیاطین بیش از آنکه منعکس‌کننده‌ی زیست‌شناسی هیولایی باشند، منعکس‌کننده‌ی اضطراب‌های انسانی هستند.

💡 A novelist borrowed Asmodeus as comic relief—a bureaucrat of temptation, bored by modern vices standardized into subscriptions.

یک رمان‌نویس، اسمودئوس را به عنوان یک تسکین طنز به عاریت گرفت - یک بوروکرات وسوسه‌انگیز، که از رذایل مدرن که در قالب حق اشتراک استاندارد شده‌اند، خسته شده بود.

💡 Students compared portrayals of Asmodeus to discuss how fear, desire, and satire intertwine in storytelling.

دانش‌آموزان تصاویر آسمودئوس را با هم مقایسه کردند تا در مورد چگونگی درهم‌تنیدگی ترس، میل و طنز در داستان‌سرایی بحث کنند.