Galilean satellite

💡 According to Hay, this intramoon tidal pull should manifest most strongly near each Galilean satellite’s equator, potentially allowing water or magma to push through more easily there.

به گفته‌ی هی، این کشش جزر و مدی درون قمر باید در نزدیکی خط استوای هر قمر گالیله‌ای قوی‌ترین نمود را داشته باشد، که به طور بالقوه به آب یا ماگما اجازه می‌دهد تا راحت‌تر از آنجا عبور کنند.

💡 “Perhaps the Galilean satellite system is somehow rare,” said Kipping, “but my bet is that moon resonances are common and that tidal heating will be a play a crucial role in exo-moon habitability.”

کیپینگ گفت: «شاید منظومه‌ی قمرهای گالیله‌ای به نوعی نادر باشد، اما شرط می‌بندم که رزونانس‌های قمر رایج هستند و گرمایش جزر و مدی نقش مهمی در سکونت‌پذیری قمرهای فراخورشیدی ایفا خواهد کرد.»

💡 Through the small telescope, a single Galilean satellite slipped behind Jupiter’s limb, its disappearance timed to refine orbital parameters.

از طریق تلسکوپ کوچک، یک قمر گالیله‌ای از پشت سیاره مشتری عبور کرد و ناپدید شدن آن برای اصلاح پارامترهای مداری زمان‌بندی شده بود.

💡 A teacher used a cardboard model to explain how each Galilean satellite exerts tidal forces that heat subsurface oceans.

معلمی از یک ماکت مقوایی استفاده کرد تا توضیح دهد که چگونه هر ماهواره گالیله‌ای نیروهای جزر و مدی اعمال می‌کند که اقیانوس‌های زیرسطحی را گرم می‌کند.