Euemerus

💡 Scholars debate whether Euemerus clarified myth or flattened it into beige biography.

محققان در مورد اینکه آیا ائومروس اسطوره را روشن کرده یا آن را به زندگینامه‌ای بی‌روح تبدیل کرده، بحث می‌کنند.

💡 Those who, like Euemerus and Ephorus, had the courage to dissent from their legends, were deemed atheists and apostates, and treated accordingly.

کسانی که مانند ائومروس و افوروس شجاعت مخالفت با افسانه‌هایشان را داشتند، ملحد و مرتد تلقی می‌شدند و بر همین اساس با آنها رفتار می‌شد.

💡 It does not at all follow, as Euemerus and Mr. Herbert Spencer might argue, that the god was once a real living medicine-man.

به هیچ وجه، آنطور که اومروس و آقای هربرت اسپنسر ممکن است استدلال کنند، نتیجه نمی‌شود که این خدا زمانی یک پزشک واقعی و زنده بوده است.

💡 The mythographer Euemerus suggested gods began as remarkable humans, a thesis endlessly revived in skeptical ages.

ائومروس، اسطوره‌شناس، اظهار داشت که خدایان در آغاز انسان‌های شگفت‌انگیزی بوده‌اند، فرضیه‌ای که در اعصار شکاکانه بی‌وقفه احیا شده است.

💡 It is impossible to believe that the Euemerism in which he indulges, and which was evidently the motive of his work, sprang from the brain of Sanchoniathon nine hundred years before Euemerus existed.

نمی‌توان باور کرد که اوئمریسمی که او به آن گرایش دارد و آشکارا انگیزه‌ی کارش بوده، نهصد سال پیش از وجود اوئمر، از مغز سانخونیاتون سرچشمه گرفته باشد.

💡 Teachers introduce Euemerus to show how interpretation frameworks reflect their eras’ anxieties.

معلمان، یویمروس را معرفی می‌کنند تا نشان دهند که چگونه چارچوب‌های تفسیر، اضطراب‌های دوران خود را منعکس می‌کنند.