Dear John letter

💡 Later that evening, he finally unearthed the bank’s Dear John letter: “Financial institutions have an obligation to know our customers and monitor transactions,” it said.

عصر همان روز، او بالاخره نامه‌ی بانک به جان عزیز را پیدا کرد: در آن نامه آمده بود: «موسسات مالی موظفند مشتریان ما را بشناسند و تراکنش‌ها را زیر نظر داشته باشند.»

💡 She drafted a compassionate Dear John letter, editing until tone balanced clarity, kindness, and healthy boundaries unlikely to invite prolonged negotiation.

او پیش‌نویس یک نامه دلسوزانه به نام «جان عزیز» را نوشت و آن را ویرایش کرد تا لحن آن متعادل شود، وضوح، مهربانی و مرزهای سالمی که بعید است منجر به مذاکره طولانی مدت شوند.

💡 But not long after Mr. Angeloni opened his account, he got his own Dear John letter.

اما مدت کوتاهی پس از افتتاح حساب آقای آنجلونی، نامه‌ی «جان عزیز» خودش را دریافت کرد.

💡 A museum displayed a wartime Dear John letter beside returned trinkets, contextualizing heartbreak within broader histories of separation and resilience.

موزه‌ای نامه‌ای از جان عزیزِ زمان جنگ را در کنار جواهرات مرجوعی به نمایش گذاشت و دلشکستگی را در چارچوب تاریخ گسترده‌تر جدایی و انعطاف‌پذیری قرار داد.

💡 A novelist used a misplaced Dear John letter to propel plot, untangling miscommunication into earned reconciliation several chapters later.

یک رمان‌نویس از یک نامه‌ی بی‌ربط به جان عزیز برای پیشبرد طرح داستان استفاده کرد و چند فصل بعد، سوءتفاهم‌ها را به آشتی منجر شد.

💡 On the musical “Dear John” letter, a resigned Jones sings of “folding my hand.”

در نامه موزیکال «جان عزیز»، جونزِ تسلیم‌شده، «دستم را تا می‌کنم» را می‌خواند.