Darby and Joan

💡 The play reimagined Darby and Joan as cyclists exploring retirement with maps, thermoses, and gentle bickering under forgiving skies.

این نمایش، داربی و جوآن را به عنوان دوچرخه‌سوارانی که با نقشه، قمقمه و مشاجره‌های آرام زیر آسمان‌های بخشنده، دوران بازنشستگی را کاوش می‌کنند، به تصویر کشید.

💡 A columnist invoked Darby and Joan to critique policies that ignore elder independence, arguing dignity requires infrastructure, not clichés.

یک ستون‌نویس از داربی و جوآن خواست تا سیاست‌هایی را که استقلال سالمندان را نادیده می‌گیرند، نقد کنند و استدلال کرد که کرامت انسانی نیازمند زیرساخت است، نه کلیشه‌ها.

💡 "Well, Darby and Joan," she said, smiling, as she established herself in the most comfortable chair.

او در حالی که لبخند می‌زد و خودش را روی راحت‌ترین صندلی جا می‌داد، گفت: «خب، داربی و جوآن.»

💡 Our neighbors, a real-life Darby and Joan, shared roses and reliable advice, modeling companionship that felt sturdy rather than sentimental.

همسایه‌های ما، داربی و جوآنِ واقعی، گل‌های رز و توصیه‌های قابل اعتمادشان را با هم به اشتراک می‌گذاشتند و الگویی از رفاقت و همراهی بودند که به جای احساساتی بودن، محکم و استوار به نظر می‌رسید.

💡 The Bakers run the weekly Darby and Joan Club at the centre on Ilsley Road and said they initially thought they had a "resident ghost".

خانواده‌ی بیکرز، باشگاه هفتگی داربی و جوآن را در مرکز خرید واقع در جاده‌ی ایلسلی اداره می‌کنند و می‌گویند در ابتدا فکر می‌کردند که یک «روح ساکن» در آنجا دارند.

💡 We always used to say, "We can always live together when we get older and retire. We'll be like Darby and Joan and have a few tea parties."

ما همیشه می‌گفتیم: «وقتی پیر و بازنشسته شدیم، همیشه می‌توانیم با هم زندگی کنیم. مثل داربی و جوآن خواهیم بود و چند مهمانی چای خواهیم داشت.»