Dad and Dave

💡 For media history class, we analyzed a script from Dad and Dave, discussing how vernacular speech helped audiences recognize themselves on air.

برای کلاس تاریخ رسانه، ما متنی از برنامه‌ی «بابا و دیو» را تحلیل کردیم و در مورد اینکه چگونه زبان عامیانه به مخاطبان کمک می‌کند تا خودشان را در برنامه بشناسند، بحث کردیم.

💡 Then we knew it was Dan, and Dad and Dave sprang out in their shirts to let him in.

بعد فهمیدیم که دن است، و پدر و دیو با پیراهن‌هایشان از جا پریدند تا او را داخل راه دهند.

💡 Grandpa kept referencing Dad and Dave during campfire tales, and though we missed some jokes, the rhythm of his memories made everyone grin.

پدربزرگ مدام موقع قصه‌گویی دور آتش به بابا و دیو اشاره می‌کرد، و با اینکه بعضی از جوک‌ها را نشنیدیم، ریتم خاطراتش همه را به خنده می‌انداخت.

💡 Well, Dad and Dave have completely lost their wits.

خب، بابا و دیو کاملاً عقلشان را از دست داده‌اند.

💡 Dad and Dave held a whispered consultation; then Dad made a movement.

پدر و دیو زمزمه‌وار مشورت کردند؛ سپس پدر حرکتی کرد.

💡 A podcast revisited Dad and Dave, comparing larrikin humor with contemporary sketches while exploring what rural characters still mean in rapidly changing towns.

یک پادکست به بررسی مجدد «بابا و دیو» پرداخت و ضمن مقایسه طنز عامیانه با طرح‌های معاصر، به بررسی معنای شخصیت‌های روستایی هنوز در شهرهایی که به سرعت در حال تغییر هستند، پرداخت.