Corniglia

💡 Sunset in Corniglia tasted like anchovies, chilled wine, and the sea rehearsing lullabies against stubborn cliffs.

غروب آفتاب در کورنیگلیا طعم ماهی کولی، شراب خنک و دریایی را داشت که در حال تمرین لالایی خواندن در برابر صخره‌های سرسخت بود.

💡 From there, I took the train to Corniglia and climbed 300-plus steps from the station to the cliff top village’s warren of cobblestone alleys.

از آنجا، سوار قطار به کورنیگلیا شدم و از ایستگاه بیش از ۳۰۰ پله را بالا رفتم تا به کوچه‌های سنگفرش شده و پر از درخت بالای صخره‌های روستا برسم.

💡 Then, under gray skies, I began hiking the high-altitude trail from Corniglia to Manarola.

سپس، زیر آسمان خاکستری، شروع به پیاده‌روی در مسیر مرتفع از کورنیگلیا تا مانارولا کردم.

💡 Artists sketched rooftops in Corniglia while trains winked through tunnels and tourists negotiated gelato decisions heroically.

هنرمندان در کورنیگلیا روی پشت بام‌ها نقاشی می‌کشیدند، در حالی که قطارها از تونل‌ها عبور می‌کردند و گردشگران قهرمانانه در مورد بستنی‌هایشان چانه می‌زدند.

💡 We climbed stone steps into Corniglia, catching our breath beside lemon trees and a tiny balcony masquerading as a theater balcony for clouds.

از پله‌های سنگی به سمت کورنیگلیا بالا رفتیم و در کنار درختان لیمو و بالکن کوچکی که به شکل بالکن تئاتری برای ابرها درآمده بود، نفسی تازه کردیم.

💡 The 2.4 million annual visitors are stultifying Riomaggiore, Manarola, Corniglia, Vernazza, and Monterosso, which cumulatively support about 4,000 residents.

۲.۴ میلیون بازدیدکننده سالانه، ریوماجیوره، مانارولا، کورنیلیا، ورناتزا و مونته‌روسو را که روی هم رفته حدود ۴۰۰۰ نفر جمعیت دارند، کلافه می‌کنند.