coccolith

💡 Eventually coccolith survivors picked up photosynthesis again, revitalizing the ocean's food webs when light returned.

سرانجام، بازماندگان کوکولیت دوباره فتوسنتز را از سر گرفتند و با بازگشت نور، شبکه‌های غذایی اقیانوس را احیا کردند.

💡 Coccoliths were among these energy converters in the Cretaceous, and about 90 percent of coccolith species went extinct after impact.

کوکولیت‌ها از جمله این مبدل‌های انرژی در دوره کرتاسه بودند و حدود ۹۰ درصد از گونه‌های کوکولیت پس از برخورد منقرض شدند.

💡 Each coccolith is a microscopic calcium carbonate plate, collectively forming chalk deposits that quietly archive ancient oceans and drifting plankton.

هر کوکولیت یک صفحه کربنات کلسیم میکروسکوپی است که به صورت جمعی رسوبات گچی را تشکیل می‌دهند که به آرامی اقیانوس‌های باستانی و پلانکتون‌های شناور را بایگانی می‌کنند.

💡 High primary productivity is recorded during OAE1a also above the CIE and in several mid-Cretaceous intervals: They contain common mesotrophic taxa, but coccolith dwarfism is not recorded.

بهره‌وری اولیه بالا در طول OAE1a همچنین بالاتر از CIE و در چندین بازه زمانی اواسط کرتاسه ثبت شده است: آنها حاوی گونه‌های مزوتروف رایج هستند، اما کوتولگی کوکولیت ثبت نشده است.

💡 Under polarized light, a coccolith sparkled, revealing intricate engineering that rivals cathedrals on a scale invisible to unaided eyes.

زیر نور پلاریزه، یک کوکولیت برق می‌زد و مهندسی پیچیده‌ای را آشکار می‌کرد که با کلیساهای جامع در مقیاسی که با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نیست، رقابت می‌کند.

💡 Sediment cores packed with coccolith fragments help paleoclimatologists reconstruct temperatures, currents, and carbon cycles across deep time.

هسته‌های رسوبی مملو از قطعات کوکولیت به دیرینه‌اقلیم‌شناسان کمک می‌کنند تا دما، جریان‌ها و چرخه‌های کربن را در طول زمان‌های طولانی بازسازی کنند.