chamber of horrors

💡 The museum’s chamber of horrors confronted visitors, insisting history include victims’ names, not just villains’ aesthetics.

اتاق وحشت موزه با بازدیدکنندگان روبرو شد و اصرار داشت که تاریخ شامل نام قربانیان باشد، نه فقط زیبایی‌شناسی تبهکاران.

💡 Halloween organizers built a chamber of horrors that cleverly scared without cruelty.

برگزارکنندگان هالووین، تالار وحشتی ساختند که هوشمندانه و بدون ظلم و ستم، ترس را القا می‌کرد.

💡 Tabloids called the bureaucratic building a chamber of horrors, but the real terror was fluorescent lighting and endless forms.

نشریات زرد این ساختمان اداری را تالار وحشت نامیدند، اما وحشت واقعی، نور فلورسنت و اشکال بی‌پایان بود.

💡 A credulous media exacerbated the hysteria with “an echo chamber of horrors,” in the words of Times media critic David Shaw, who eviscerated the pack-journalism coverage.

به گفته دیوید شاو، منتقد رسانه‌ای تایمز، که پوشش روزنامه‌نگاری بسته‌بندی‌شده را به شدت زیر سوال برد، رسانه‌های زودباور با «انعکاس وحشت» این هیستری را تشدید کردند.

💡 Artists from Madame Tussauds were also in courtroom number one, sketching the two latest villains the attraction hoped to install in its Chamber of Horrors.

هنرمندانی از موزه مادام توسو نیز در دادگاه شماره یک حضور داشتند و طرح‌هایی از دو شرور جدید که این جاذبه گردشگری امیدوار بود در تالار وحشت خود به نمایش بگذارد، ترسیم می‌کردند.

💡 They were removed from the Chamber of Horrors in the 1980s.

آنها در دهه ۱۹۸۰ از تالار وحشت حذف شدند.