Cartesian doubt

💡 In workshops, we teach Cartesian doubt as a habit: question methods, verify data, and resist comforting conclusions dressed as certainty.

در کارگاه‌ها، ما شک دکارتی را به عنوان یک عادت آموزش می‌دهیم: روش‌ها را زیر سوال ببریم، داده‌ها را تأیید کنیم و در برابر نتیجه‌گیری‌های تسلی‌بخش که در لباس قطعیت ظاهر می‌شوند، مقاومت کنیم.

💡 This methodical or theoretical Cartesian doubt, this philosophical doubt excogitated in a stove, is not the doubt, is not the scepticism, is not the incertitude, that I am talking about here.

این شک روشمند یا نظری دکارتی، این شک فلسفی که در بخاری برانگیخته می‌شود، آن شکی نیست، آن شکاکیت نیست، آن عدم قطعیتی نیست که من اینجا از آن صحبت می‌کنم.

💡 This is the meaning of the Cartesian doubt, which is more comprehensive and more thorough than the Baconian.

این معنای شک دکارتی است که جامع‌تر و کامل‌تر از شک بیکنی است.

💡 Practicing Cartesian doubt doesn’t mean cynicism; it means proportioning belief to evidence while remaining open to revision.

به‌کارگیری شک دکارتی به معنای بدبینی نیست؛ بلکه به معنای متناسب کردن باور با شواهد و در عین حال، پذیرا بودن برای تجدیدنظر است.

💡 She applied Cartesian doubt to a viral claim, tracing sources until only facts survived the microscope of disciplined skepticism.

او شک دکارتی را در مورد یک ادعای فراگیر به کار برد و منابع را ردیابی کرد تا اینکه تنها حقایق از زیر میکروسکوپ شک‌گرایی منضبط جان سالم به در بردند.