bear-baiting

💡 Forest Service’s conclusion that the national bear-baiting policy that remains in effect provides the needed safeguards in all states to allow bear-baiting.

نتیجه‌گیری سازمان جنگلبانی مبنی بر اینکه سیاست ملی طعمه‌گذاری خرس که همچنان در حال اجرا است، ضمانت‌های لازم را در همه ایالت‌ها برای مجاز کردن طعمه‌گذاری خرس فراهم می‌کند.

💡 Paintings depicting bear baiting now serve as moral artifacts, evidence of tastes thankfully left behind.

نقاشی‌هایی که طعمه‌گذاری برای خرس را به تصویر می‌کشند، اکنون به عنوان آثار اخلاقی به کار می‌روند، شواهدی از سلیقه‌هایی که خوشبختانه از خود به جا گذاشته‌اند.

💡 Laws eventually banned bear baiting, yet debates about animal welfare continue wherever profit meets spectacle.

در نهایت قوانین، طعمه‌گذاری برای خرس را ممنوع کردند، با این حال بحث‌ها در مورد رفاه حیوانات هر جا که سود با نمایش همراه می‌شود، ادامه دارد.

💡 Forest Service concerning bear-baiting under the Endangered Species Act, contending only the Forest Service had that authority.

اداره جنگلبانی در مورد طعمه گذاری برای خرس تحت قانون گونه های در معرض خطر، با این ادعا که فقط اداره جنگلبانی چنین اختیاری دارد.

💡 Though banned, bear-baiting persists in some parts of Pakistan and, at the time of his rescue, two-month-old Daboo was half starving and suffering from scabies and a severe ear infection.

اگرچه شکار خرس ممنوع است، اما در برخی از مناطق پاکستان همچنان ادامه دارد و در زمان نجات دابو، توله خرس دو ماهه، نیمی از گرسنگی را تحمل می‌کرد و از گال و عفونت شدید گوش رنج می‌برد.

💡 Medieval crowds attended bear baiting as entertainment; modern exhibits contextualize the cruelty, reminding visitors how norms evolve painfully.

جمعیت قرون وسطایی به عنوان سرگرمی در طعمه گذاری خرس شرکت می‌کردند؛ نمایشگاه‌های مدرن، این ظلم را در متن خود جای داده‌اند و به بازدیدکنندگان یادآوری می‌کنند که چگونه هنجارها به طرز دردناکی تکامل می‌یابند.