Anacreon

💡 Key’s poem was set to “To Anacreon in Heaven,” the anthem of a London gentleman’s club, composed by John Stafford Smith sometime in the late 1760s or early 1770s.

شعر کی با عنوان «تقدیم به آناکرئون در بهشت»، سرود یک باشگاه جنتلمن لندنی که توسط جان استافورد اسمیت در اواخر دهه ۱۷۶۰ یا اوایل دهه ۱۷۷۰ سروده شده بود، تنظیم شده بود.

💡 Key wrote something during the night, and back in his hotel room, he did some rewriting and polishing of lyrics that could be sung to the English drinking tune “To Anacreon in Heaven.”

کی شب چیزی نوشت و وقتی به اتاق هتلش برگشت، اشعاری را بازنویسی و اصلاح کرد که می‌توانست با آهنگ انگلیسی «تقدیم به آناکرئون در بهشت» خوانده شود.

💡 It was attached to a song based on an old drinking tune called “The Anacreon in Heaven” sung at 18th-century British gentlemen’s clubs.

این آهنگ به آهنگی بر اساس یک آهنگ قدیمی مخصوص نوشیدن به نام «آناکرئون در بهشت» متصل بود که در کلوپ‌های جنتلمن‌های بریتانیایی قرن هجدهم خوانده می‌شد.

💡 Students read Anacreon and laughed at wine-soaked odes that somehow still feel modern in their playful defiance of gloom.

دانش‌آموزان آناکرئون را می‌خواندند و به قصیده‌های شراب‌آلودی می‌خندیدند که در عین حال که بازیگوشانه با اندوه مبارزه می‌کردند، هنوز هم به نوعی مدرن به نظر می‌رسیدند.

💡 Translators render Anacreon with lightness, resisting the urge to turn delicate songs into ponderous monuments.

مترجمان، آناکرئون را با سبکی ترجمه می‌کنند و در برابر میل به تبدیل آهنگ‌های لطیف به بناهای تاریخی سنگین مقاومت می‌کنند.

💡 A tavern named Anacreon hosted poetry nights, where sincerity beat polish and applause sounded like friendship.

میخانه‌ای به نام آناکرئون شب‌های شعر برگزار می‌کرد، جایی که صداقت بر وقار غلبه می‌کرد و تشویق‌ها مانند دوستی به نظر می‌رسیدند.