Ambrosian

💡 The music was heavenly, both Gregorian and Ambrosian, and the church was packed.

موسیقی، چه گرگوریایی و چه آمبروزیایی، آسمانی بود و کلیسا مملو از جمعیت بود.

💡 Fourteen volumes of these presented to the public, are in the Ambrosian collection, and many of them are calculated to smooth the difficulties of the art to young beginners.

چهارده جلد از این آثار که به عموم ارائه شده‌اند، در مجموعه آمبروزین قرار دارند و بسیاری از آنها برای هموار کردن دشواری‌های این هنر برای مبتدیان جوان طراحی شده‌اند.

💡 The original copies made by Pigafetta have disappeared, but in 1800 a copy was discovered in the Ambrosian Library of Milan, Italy, and published.

نسخه‌های اصلی تهیه‌شده توسط پیگافتا ناپدید شده‌اند، اما در سال ۱۸۰۰ نسخه‌ای از آن در کتابخانه آمبروزین میلان، ایتالیا، کشف و منتشر شد.

💡 The Ambrosian rite flavors liturgy with Milanese history, chant and incense threading a city’s memory.

آیین آمبروزی، آیین‌های مذهبی را با تاریخ میلان، سرودها و عودهایی که خاطره یک شهر را به رشته تحریر در می‌آورند، طعم می‌دهد.

💡 Scholars compare Ambrosian texts to Roman counterparts, differences mapping regional theology gently.

محققان متون آمبروزی را با همتایان رومی مقایسه می‌کنند و تفاوت‌ها را به آرامی ترسیم می‌کنند.

💡 An Ambrosian hymn framed the procession, solemnity warmed by human voices.

سرودی آمبروزیایی، صفوف را قاب گرفته بود و وقار آن با صداهای انسانی گرم می‌شد.