در دستور زبان فارسی، دوم شخص به مخاطبی اشاره دارد که سخن به او گفته میشود. دوم شخص مفرد مربوط به فردی است که با او به طور مستقیم و تنها صحبت میکنیم، مانند ضمایر "تو" و صرف افعال برای او. به عنوان مثال، فعل "رفتی" در زمان گذشته دوم شخص مفرد به کار رفته است که به یک شخص منفرد اشاره دارد.