دوم شخص مفرد

در دستور زبان فارسی، دوم شخص به مخاطبی اشاره دارد که سخن به او گفته می‌شود. دوم شخص مفرد مربوط به فردی است که با او به طور مستقیم و تنها صحبت می‌کنیم، مانند ضمایر "تو" و صرف افعال برای او. به عنوان مثال، فعل "رفتی" در زمان گذشته دوم شخص مفرد به کار رفته است که به یک شخص منفرد اشاره دارد.