لغت نامه دهخدا
( عظایة ) عظایة. [ ع َ / ع ِ ی َ ] ( ع اِ ) دابه ای است مانند کربسه، و کربسه. ( منتهی الارب ). حیوانی است مانند سام ابرص، گویند نر او را دو ذکر است و ماده او را دو فرج. ( الفاظ الادویة ). حیوانی است که با کرفش مشابهت دارد و از کرفش مقداری بزرگتر باشد، و هم چون عظاست. ( از تذکره ضریر انطاکی ). کرباسه. ( السامی ). سلامندرا. ( تحفه حکیم مؤمن ). سالامندرا. ( مخزن الادویه ). دویبه ای است نرم و تابان که بسیار دونده و جست وخیز کننده است و شباهت به سام ابرص دارد و آن را شحمة الارض و شحمة الرمل نیز نامند. آن را انواع بسیاری است که همگی را خالها و نقطه های سیاه باشد. و از طبیعت آن حرکت بسیار سریع و توقف ناگهانی است. ( از اقرب الموارد ). ج، عَظایا و عَظایات. ( اقرب الموارد ). عظاءة. رجوع به عظاءة شود.
