لغت نامه دهخدا
جامکی. [ م َ ] ( اِ ) آنچه نوکران را ازمشاهره و سالینه و نانکار و جز آن دهند. ( شرفنامه منیری ). وظیفه و راتبه باشد آن را به تازی رزق نامند. ( جهانگیری ). وظیفه و ماهانه ای که به خدام و چاکران بهای جامه و جیره دهند. ( انجمن آرا ). اجری. آنچه برای جامه و خوراک به نوکر دهند. آنچه به نوکر دهند به جهت جامه بها و مأکول. مستمری. جامگی:
هم به ثنای پدر ختم کنم چون مقیم
نان من از خوان اوست جامکی از خان تو.خاقانی.به لشکر از این جامکی داد شاه
بیاسود زانعام خسرو سپاه.حکیم زجاجی ( از آنندراج ).کاین ایاز تو ندارد سی خرد
جامکی سی امیر او چون برد.مولوی.نی جامکی و نه حکم جویم
بر حکم تو احتمال خواهم.مولوی ( از جهانگیری ).|| رشته ای چند باشد که با هم تاب داده سر آن را روشن کنند تا بندوق را به آن در گیرانند. ( جهانگیری ). || صندوق رخت. و رجوع به جامگی شود.
