معنی بوقحط | لغت یاب

لغت نامه دهخدا

بوقحط. [ ق َ] ( ع ص مرکب ) قحطی زده. پرخوار. شکم باره:
نان و آش و شیر آن هر هفت بز
خورد آن بوقحط اعوج ابن غز.مولوی.

قحطی زده. پر خوار. شکم پاره.
( صفت ) خداوند خشکسالی قحط زده قحطی کشیده: (( نان و آش آن هر هفت بز خورد آن بوقحط عوج ابن غز. ) ) ( مثنوی )