میذنه گوی

لغت نامه دهخدا

میذنه گوی. [ ذَ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) میذنه گوینده. اذان گوی. مؤذن. آن که در میذنه اذان گوید. بانگ نمازگو:
گیرم که خروس پیرزن مرد
یا میذنه گوی را عسس برد.نظامی.