لغت نامه دهخدا
متشازب. [ م ُ ت َ زِ ] ( ع ص ) چشم دارنده حصه خود. یقال: هم متشازبون؛ ای لکل واحد حظ ینتظره. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). آن که چشم دارد بهره خود را. ( آنندراج ). کسی که انتظار می کشدو یا می گیرد برای خود هر آنچه بتواند اندوخته کند. ج، متشازبون. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به تشازب شود.
