لغت نامه دهخدا
( راه آزمای ) راه آزمای. [ زْ / زِ ] ( نف مرکب ) راه آزماینده. که راه آزماید. که در شناختن راهها و جاده ها تجربه دارد. راهشناس:
نواحی شناسان راه آزمای
هراسنده گشتند ازآن ژرف جای.نظامی.و رجوع به راه آزماینده شود.
( راه آزمای ) راه آزمای. [ زْ / زِ ] ( نف مرکب ) راه آزماینده. که راه آزماید. که در شناختن راهها و جاده ها تجربه دارد. راهشناس:
نواحی شناسان راه آزمای
هراسنده گشتند ازآن ژرف جای.نظامی.و رجوع به راه آزماینده شود.
( راه آزمای ) راه آزماینده. که راه آزماید.