خرجاء

خرجاء. [ خ َ ] ( ع ص، اِ ) مؤنث اخرج، و آن گوسفندیست که پاهایش تا تهیگاه سپید باشد. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). آن گوسفند که پایها و روی وی سفید بود و یکی سیاه. ( مهذب الاسماء ).
خرجاء. [ خ َ ] ( اِخ ) چاه آبی است که جعفربن سلیمان بنزدیک شبحی و بین بصره، و حفر ابی موسی، در طریق حجاج عازم از بصره، حفر کرد، و بین اخادید و این چاه یک مرحله راه است. این چاه از آنرو خرجاء نامیده شده است که در سرزمینی مرکب از سنگهای سفید و سیاه قرار گرفته است. ( از معجم البلدان ). رجوع به منتهی الارب شود.