حلحله
لغت نامه دهخدا
( حلحلة ) حلحلة. [ ح َ ح َ ل َ ] ( ع مص ) از جای برانگیختن. ( تاج المصادر بیهقی ). || جنبانیدن از جای. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). حل حل گفتن شتران را و راندن. ( منتهی الارب ). || دور کردن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
فرهنگ فارسی
از جای برانگیختن جنبانیدن از جای
جمله سازی با حلحله
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 زن جوان در مراسم عروسی، یک حلحله طلای بسیار ظریف و زیبا به مچ دست خود بسته بود که با هر حرکت دستش، درخشش خاصی داشت.
💡 صدای برخورد حلحلههای نقرهای بر مچ پای رقصنده، موسیقی ملایم و دلنشینی را در فضای سالن جشن ایجاد میکرد که همه را مجذوب خود میکرد.
💡 در جواهرات قدیمی یافت شده در این منطقه، یک حلحله با نقش و نگارهای بسیار پیچیده و هنرمندانه دیده میشود که نشان از هنر بالای آن دوران دارد.