لغت نامه دهخدا
( حصرمة ) حصرمة. [ ح ِ رِ م َ ] ( ع اِ ) یکی حصرم. یک حبه غوره. || یک خرمای نارسیده. ج، حصرم.
حصرمة. [ ح َ رَ م َ ] ( ع مص ) بخیلی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || پرکردن، چنانکه مشک را از آب. || حصرمه قوس؛ بزه کردن کمان را. سخت بزه کردن کمان. ( مهذب الاسماء ). || حصرمه قلم؛ تراشیدن خامه را. || حصرمه حبل؛ سخت تافتن رسن را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
