لغت نامه دهخدا
هقب. [ هَِ ق َ ب ب ] ( ع ص ) فراخ گلو. || سطبر دراز ازشترمرغ و جز آن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
هقب. [ هََ ] ( ع اِمص ) فراخی. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد )
هقب. [ هَِ ق َ ] ( ع اِ صوت ) برای راندن اسب به خصوص. ( از اقرب الموارد ). کلمه ای که بدان اسب را زجر کنند. ( منتهی الارب ).
