لغت نامه دهخدا
هجریاء. [ هَِ ری یا ] ( ع اِ ) خوی و عادت. ( منتهی الارب ). دأب. شأن. ( اقرب الموارد ): هذا هجریاؤه؛ این خوی و شأن اوست. ( اقرب الموارد ).
هجریاء. [ هَِ ری یا ] ( ع اِ ) خوی و عادت. ( منتهی الارب ). دأب. شأن. ( اقرب الموارد ): هذا هجریاؤه؛ این خوی و شأن اوست. ( اقرب الموارد ).