مداجی
«مداجی» صفتی عربی است که در زبان فارسی به صورت ادبی و نسبتاً کهنه به کار می‌رود. این واژه از مصدر «مُداجاة» به معنای مدارا کردن، نرمی نشان دادن و رفتار مسالمت‌آمیز داشتن اشتقاق یافته است. در لغت، به شخص «مداراکننده» یا «کسانی که با دیگران با ملاطفت و گذشت رفتار می‌کنند» اطلاق می‌شود. در برخی از منابع تاریخی و لغوی، معنای خاص‌تری نیز برای آن ذکر شده است: «کسی که به دشمن خود پناه می‌دهد» یا کسی که با وجود دشمنی، پناهگاهی امن برای حریف فراهم می‌کند. این مفهوم، حاوی بار اخلاقی والایی است و بر ارزش‌هایی مانند گذشت، بزرگواری و رحمت حتی در مواجهه با مخالفان تأکید دارد. بنابراین، «مداجی» نه تنها به معنای فرد سازش‌کار است، بلکه به کسی اشاره دارد که با ایثار و بخشش، دشمنی را به مصالحه تبدیل می‌کند. این صفت، بازتاب‌دهنده‌ی یکی از اصول مهم اخلاقی و انسانی در فرهنگ اسلامی و عربی است که بر رفتار کریمانه در همه حال، حتی در موقعیت برتری بر دشمن، تأکید می‌ورزد.
مترادف‌ها
قصه‌گو، داستان‌گو، حکایت‌گو
لغت نامه دهخدا
مداجی. [ م ُ ] ( ع ص ) مداراکننده. ( آنندراج ). کسی که پناه می دهد به دشمن. ( ناظم الاطباء ). رجوع به مداجاة شود.
فرهنگ فارسی
مدارا کننده
جمله سازی با مداجی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در گذشته‌های دور، مداجی با روایت داستان‌های حماسی و مذهبی در میادین شهر، توجه بسیاری از مردم را به خود جلب می‌کرد.
💡 هنر مداجی یکی از سنت‌های شفاهی قدیمی است که از طریق انتقال قصه‌ها از نسلی به نسل دیگر حفظ شده است.
💡 مردم دور مداجی جمع می‌شدند تا با شنیدن داستان‌های هیجان‌انگیز او، از خستگی و دغدغه‌های روزمره زندگی خود رها شوند.
