مأواگه
لغت نامه دهخدا
مأواگه. [ م َءْگ َه ْ ] ( اِ مرکب ) پناه گاه. جای اقامت و سکونت. اقامتگاه. جایگه:
آمد عجبش که آن چنان مرد
مأواگه خود خراب چون کرد.نظامی.
فرهنگ فارسی
پناه گاه اقامتگاه
مأواگه. [ م َءْگ َه ْ ] ( اِ مرکب ) پناه گاه. جای اقامت و سکونت. اقامتگاه. جایگه:
آمد عجبش که آن چنان مرد
مأواگه خود خراب چون کرد.نظامی.
پناه گاه اقامتگاه