لغت نامه دهخدا
قحقح. [ ق ُ ق ُ ] ( ع اِ ) استخوان گرداگرد دبر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
قحقح. [ ق ُ ق ُ ] ( اِخ ) نام موضعی است. ( منتهی الارب ). سرزمینی است که در آن مسعودبن قریم فارس بکربن وائل به قتل رسید. شاعری در این باره گوید:
و نحن ترکنا ابن القریم بقحقح
صریعاً و مولاه الجة للفهم.( معجم البلدان ).
