پرستوها و چلچلهها، که به طور جمعی به خانوادهٔ پرستویان تعلق دارند، پرندگانی حشرهخوار از راستهٔ گنجشکسانان هستند. تا به امروز، بیش از ۷۴ گونه از اعضای این خانواده شناسایی شده است که پراکنش وسیعی در مناطق مختلف جهان دارند. ویژگیهای ریختشناختی متمایز این پرندگان شامل قامتی کوچک و بدنی کشیده، بالهایی باریک و نوکتیز، منقاری کوتاه، و پاهایی سست و کوچک است که به راحتی آنها را از سایر پرندگان متمایز میسازد. علاوه بر این، برخی از گونههای این خانواده دارای دُمهای شاخهمانند هستند و پر و بال آنها میتواند یکدست یا ترکیبی از رنگهای آبی و سبز با درخشندگی فلزی باشد.
از نظر فراوانی، گونهٔ چلچلهٔ سینهخاکستری به عنوان پرجمعیتترین عضو این خانواده شناخته میشود که زیستگاه اصلی آن قارههای آسیا، اروپا و آمریکای شمالی است. این گونه دارای الگوی تولیدمثلی قابل توجهی است؛ بهطوری که گاه در یک فصل زایشی، تا سه بار اقدام به تخمگذاری میکند. نکتهٔ حائز اهمیت در رفتار اجتماعی این پرندگان، نحوهٔ مشارکت جوجههای نسل اول در مراقبت از نسلهای بعدی است. پس از خروج جوجههای نوبت اول از لانه، آنها برای فاصلهگیری از آشیانه مهاجرت نمیکنند، بلکه در نزدیکی محل زندگی خود باقی مانده و در فرآیند تغذیه و تأمین غذا برای جوجههای نوبت دوم و سوم، به والدین خود یاری میرسانند.
علاوه بر اهمیت زیستشناختی، نام «پرستو» از دیرباز در فرهنگ و زبان فارسی نیز جایگاه ویژهای داشته است. این واژه نه تنها نام یک گونه پرنده، بلکه به عنوان یک نام زیبا و خوشآوا برای دختران در برخی کشورها، از جمله ایران و ارمنستان، مورد استفاده قرار میگیرد. این کاربرد نامگذاری، نشاندهنده ارتباط عمیق میان طبیعت و مفاهیم فرهنگی در جوامع بشری است، جایی که زیبایی و ظرافت پرندگان مهاجر به عنوان نمادی مثبت در نامگذاری انسانها بازتاب یافته است.
