لغت نامه دهخدا
غوغاطلب. [ غ َ / غُو طَ ل َ ] ( نف مرکب ) آنکه غوغا و فتنه جوید. فتنه جو. مفسده جو. غوغاگر. فتان. رجوع به غوغا شود.
غوغاطلب. [ غ َ / غُو طَ ل َ ] ( نف مرکب ) آنکه غوغا و فتنه جوید. فتنه جو. مفسده جو. غوغاگر. فتان. رجوع به غوغا شود.
آشوب طلب، فتنه جو.
( صفت ) آنکه فتنه جوید فتنه جوی مفسده جو.