لغت نامه دهخدا
زعبج. [ زَ ب َ / زِب ِ ] ( ع ص، اِ ) ابر سپید. || ابر تنک سبک. || نیکو از هر چیزی. || زیتون. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). میوه درخت زیتون وحشی. ( از دزی ج 1 ص 591 ).
زعبج. [ زَ ب َ / زِب ِ ] ( ع ص، اِ ) ابر سپید. || ابر تنک سبک. || نیکو از هر چیزی. || زیتون. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). میوه درخت زیتون وحشی. ( از دزی ج 1 ص 591 ).