روط

لغت نامه دهخدا

روط. [ رَ ] ( ع مص ) میل کردن وحشی بسوی پشته و پناه جستن آن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
روط. ( معرب، اِ ) نهر و جوی معرب رود. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مأخوذ از رود فارسی و به معنی آن. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به رود شود.