لغت نامه دهخدا
خوشجانی. [ خوَش ْ / خُش ْ ]( حامص مرکب ) خوشکامی. خوشحالی. خوشدلی:
اگر بدیدمی آن هردو مونس جان را
بدی ز دیدنشان خوشدلی و خوشجانی.سوزنی.
خوشجانی. [ خوَش ْ / خُش ْ ]( حامص مرکب ) خوشکامی. خوشحالی. خوشدلی:
اگر بدیدمی آن هردو مونس جان را
بدی ز دیدنشان خوشدلی و خوشجانی.سوزنی.
خوشکامی خوشحالی