لغت نامه دهخدا
جافل. [ ف ِ ] ( ع ص ) از جای برکنده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ):
مراجع نجد بعد فرک و بغضة
مطلق بصری اسمع القلب جافلة.( اقرب الموارد ).|| موی گردآمده بر سر. || سبک رو از همه چیز. ( مهذب الاسماء ).
جافل. [ ف ِ ] ( اِخ ) اسبی بود مر بنی ذبیان را. ( منتهی الارب ).
