لغت نامه دهخدا
بشکافتن. [ ب ِ ت َ ] ( مص ) ترکیدن. کفیدن. چاک شدن. شکافته شدن. تفتیق. ( زوزنی ). تفلیق. ( زوزنی ). انشقاق. تشقیق. رجوع بشکافتن شود:
می خورم تا چو مار بشکافم
می خورم تا چو خی برآماسم.ابوشکور.هر آنکس که آواز او [لهراسب ] یافتی
به تنش اندرون زهر بشکافتی.فردوسی.خروش پیاده فغان سوار
همی سنگ بشکافت در کوهسار.فردوسی.
