لغت نامه دهخدا
برکندگی. [ ب َ ک َ دَ / دِ ] ( حامص مرکب ) حالت و چگونگی برکنده. رجوع به برکنده شود. صدمه. ( از منتهی الارب ): قَلف؛ برکندگی ناخن از بن. ( از منتهی الارب ).
برای دسترسی سریع و آسان میتوانید لغت یاب را نصب کنید
برای نصب لغت یاب در ios لطفا آیکون
را زده و گزینه Add to Home Screen را انتخاب کنید.
مایل به دریافت اعلان فال ویدیویی روزانه هستید؟