بدیهیه

کلمه‌ی «بدیهیه» در فارسی به معنای چیزی است که واضح یا روشن می‌باشد و نیاز به توضیح ندارد؛ این واژه از ریشه «بدیهی» گرفته شده و حالت وصفی دارد. وقتی چیزی بدیهیه توصیف می‌شود، یعنی همه می‌توانند آن را بدون شک و تردید درک کنند. معمولاً این واژه برای حقایق ساده، روشن یا مسلم به کار می‌رود و در مکالمات روزمره، متون علمی و ادبی کاربرد دارد. در ادبیات فارسی، «بدیهیه» برای تأکید بر روشن بودن یک موضوع یا نتیجه استفاده می‌شود. مثلاً گفته می‌شود «بدیهیه که آب تر است» یعنی این حقیقت مسلم و غیرقابل انکار است. از نظر معنایی، این کلمه با واژه‌هایی مثل روشن، مسلم، آشکار و قطعی هم‌معنی است. استفاده از این واژه باعث انتقال سریع و روشن مفهوم به مخاطب می‌شود و معمولاً بار معنایی مثبت دارد که نشان‌دهنده وضوح و یقین موضوع است.