بدرالدین مظفر بن مجدالدین بعلبکی دمشقی

بدرالدین مظفر بن مجدالدین عبدالرحمن بن ابراهیم بعلبکی دمشقی از پزشکان برجسته سده هفتم هجری قمری بود که در اواخر قرن ششم هجری در شهر بعلبک متولد شد و دوران رشد و تحصیل خود را در دمشق گذراند. او در خانواده‌ای شناخته‌شده پرورش یافت و به سبب آنکه پدرش منصب قضاوت داشت، در منابع تاریخی با لقب «ابن قاضی» نیز شناخته می‌شد. بدرالدین از همان دوران جوانی به دانش پزشکی علاقه فراوان نشان داد و برای فراگیری این علم نزد استاد نامدار عصر خود، مهذب‌الدین عبدالرحیم بن علی بن احمد دخوار، به تحصیل پرداخت. استعداد علمی و حافظه نیرومند او سبب شد که در مدت کوتاهی شمار زیادی از کتاب‌ها و متون پزشکی را فراگیرد و حفظ کند. وی در سال ۶۲۲ هجری قمری همراه استاد خود به دربار موسی بن ملک عادل راه یافت و در آنجا نیز به فعالیت‌های علمی و پزشکی ادامه داد. شهرت بدرالدین بیشتر به دلیل مهارت او در طبابت و بهره‌مندی از آموزش‌های یکی از بزرگ‌ترین پزشکان روزگارش بود. منابع تاریخی او را از چهره‌های دانشمند و برجسته پزشکی در سرزمین شام معرفی کرده‌اند که در گسترش دانش پزشکی سهمی قابل توجه داشت. زندگی علمی او نشان‌دهنده جایگاه مهم آموزش پزشکی در مراکز علمی دمشق در آن دوره است. همچنین ارتباط نزدیک او با استادان بزرگ و محافل علمی زمان خود، نقش مؤثری در پیشرفت دانش و مهارت‌های پزشکی وی ایفا کرد. از این رو، بدرالدین مظفر بن مجدالدین بعلبکی دمشقی را می‌توان از پزشکان شناخته‌شده و دانشور سده هفتم هجری دانست که نام او در منابع تاریخ پزشکی اسلامی ثبت شده است.