باذروج

لغت نامه دهخدا

باذروج. [ ذَ ] ( معرب، اِ ) گیاهی معطر و بادروج. ( ناظم الاطباء ). ریحان کوهی. باذرنجبویه. بادروج. بارنگ. حوک. ریحان جبلی. باذروق. باذرو.