انغفاء

کلمه‌ی «انغفاء» در زبان عربی و فارسی کهن، به معنای شکسته شدن، درهم رفتن یا انکسار ذکر شده است. بنابراین این واژه به حالت یا فرآیندی اشاره دارد که در آن چیزی از استواری یا انسجام خود می‌افتد و فرو می‌پاشد. در زبان عربی، واژه‌ی «انغفاء» به معنای درهم شکستن یا خم شدن به‌واسطه‌ی فشار یا ضعف نیز آمده است. این شکست می‌تواند مادی باشد (مانند شکستن جسمی سخت) یا معنوی (مانند شکسته‌دلی، ضعف روحی یا سستی حال). در فارسی نیز وقتی گفته می‌شود «چیزی دچار انغفاء شد»، معنایش می‌تواند «در هم ریخت، شکست یا فرو افتاد» باشد. در ادبیات کلاسیک، گاهی این واژه به‌صورت استعاری برای نابسامانی در حال انسان یا زوال قدرت و مقام به کار رفته است. مثلاً در توصیف پادشاهی که از عزت به ذلت رسیده، می‌گفتند «انغفاء حال او روی داد». در علم طب قدیم نیز از این واژه برای اشاره به افتادگی یا فرو رفتن عضوی از بدن بر اثر ضعف یا شکستگی استفاده می‌شد. از نظر ساختار صرفی، این کلمه از باب «انفعال» است و نشان‌دهنده‌ی پذیرندگی اثر یا حالت شکست است.