لغت نامه دهخدا
( اسکافیة ) اسکافیة. [ اِ فی ی َ ] ( اِخ ) اصحاب ابی جعفر الاسکاف. قالوا: ان اﷲ تعالی لایقدر علی ظلم العقلاء بخلاف ظلم الصبیان و المجانین فانه یقدر علیه. ( تعریفات جرجانی ). فرقه ای از معتزله و یاران ابوجعفر اسکاف باشند. گویند: خدای تعالی توانا نباشد که بر خردمندان ستم کند بخلاف کودکان و دیوانگان که نسبت به آنان ستم تواند کرد. کذافی شرح المواقف. ( کشاف اصطلاحات الفنون ) ( سمعانی ).