سیگنال تک قطبی بی برگشت به صفر

«سیگنال تک‌قطبی بی‌برگشت به صفر» در مهندسی مخابرات به نوعی از نمایش دیجیتال سیگنال گفته می‌شود که در آن برای نمایش بیت‌ها از یک سطح ولتاژ مثبت و یک سطح صفر استفاده می‌شود. در این روش، تنها یک قطب ولتاژ فعال وجود دارد و حالت منفی در آن به کار نمی‌رود، به همین دلیل آن را «تک‌قطبی» می‌نامند. ویژگی اصلی این سیگنال آن است که بین ارسال بیت‌ها، ولتاژ به حالت صفر بازنمی‌گردد مگر زمانی که مقدار داده صفر باشد. به همین دلیل اصطلاح «بی‌برگشت به صفر» به آن اطلاق می‌شود، زیرا سیگنال در طول ارسال داده در همان سطح باقی می‌ماند. در این روش، بیت ۱ معمولاً با ولتاژ مثبت و بیت ۰ با ولتاژ صفر نمایش داده می‌شود. سادگی در پیاده‌سازی از مزایای این نوع سیگنال است و به همین دلیل در برخی سیستم‌های مخابراتی ابتدایی کاربرد داشته است. با این حال، این روش نسبت به انواع پیشرفته‌تر، مصرف توان بیشتری دارد و امکان خطای هم‌زمان‌سازی در آن بالاتر است. زیرا نبود تغییرات مکرر در سیگنال باعث می‌شود تشخیص مرز بیت‌ها برای گیرنده دشوارتر شود. در سیستم‌های مدرن، معمولاً از روش‌های پیشرفته‌تر کدگذاری به جای این نوع سیگنال استفاده می‌شود تا دقت و کارایی افزایش یابد. به طور کلی، سیگنال تک‌قطبی بی‌برگشت به صفر روشی ساده برای نمایش داده‌های دیجیتال است که در آن از یک سطح ولتاژ ثابت بدون بازگشت به صفر در هر بیت استفاده می‌شود.